عکس‌هایی از آتوسا تقوی

یک پنجره

2012-01-28T09:57:00.000+03:30

روستای اردیب، کویر مرکزی ایران، بهمن 1390

A Window
Ordib, Central Desert of Iran, Esfahan, Iran

دوستی از تیس

2012-01-17T08:22:00.000+03:30

تیس، فروردین 1388

A Friend from Tis
Tis, Sistan n Baluchestan, Iran

آبی زندگی

2012-01-09T11:01:00.001+03:30

این یک خانه گیلانی است...

خانه مرادی، موزه میراث روستایی گیلان، پاییز 1390

A Rural House
Gilan rural heritage museum, Rasht, Gilan, Iran

@ برای دیدن عکس در اندازه بزرگ تر، روی آن کلیک کنید.
Click on Photo

یاد پهلوان

2012-01-07T16:36:00.003+03:30

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز / مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

آرامگاه تختی، ابن بابویه، ری، زمستان 1389

Tomb of Takhti; The world champion in wrestling
Ebn-e Babvey cemetery, Rey, Tehran, Iran

@ برای دیدن عکس ها در اندازه بزرگ تر، روی آن ها کلیک کنید.

Click on Photos

رد باد

2012-01-05T19:00:00.001+03:30

در ریگ سرا کمتر رد باد را دیدیم و این شاید از بدی سفر به این مناطق در روزهای بعد از تعطیلات باشد.. راستش آن قدر تپه های خط خطی دیدیم که از تماشای بافت اصلی این تپه های شنی محروم ماندیم. اگر دقت کنید در پس زمینه عکس کمی از این خط خطی ها را می بینید!

ریگ سرا، ورزنه، آذر 1390

Wind Trace

Varzaneh, Esfahan, Iran

@ برای دیدن عکس در اندازه بزرگ تر، روی آن کلیک کنید.

To see a larger size of the photo, click on it.

چادر سفید

2011-12-18T12:16:00.004+03:30

بسیاری از زنان در شهر ورزنه چادر سفید سر می‌کنند؛ سپیدِ سپید!

اولین زنی که دیدم چادر مشکی سرش بود، دومی هم همین‌طور و ... . کم‌کم داشتم نا‌امید می‌شدم که دیدی باز هم دیر رسیدیم و از این جور حرف‌ها که ...

و البته بیشتر خوشحال شدم وقتی این بانوی گرامی از روی پل تاریخی و قدیمی شهر رد شد؛ این‌طوری هر دو را با هم داشتم و چی از این بهتر؟

در مورد پل تاریخی ورزنه که بر روی زاینده‌رود زیبا ساخته شده، در سایت شهرداری ورزنه آمده است :

"بنای آن مربوط به دوره ديلميان و سلجوقيان است ولي مردم آن را به سيف اله اردكاني نسبت می‌دهند.

نقل شده است که :

شخصي كه احتمالا همان سيف ا... اردكاني بوده قصد زيارت خانه خدا مي‌كند به همين منظور زاد و توشه فراهم مي‌كند و عازم مي‌شود. در مسير حركت به محل كنوني پل مي‌رسد و چون نمي‌تواند از جهت شمال به جنوب حركت كند همان‌جا به همسفران خود اعلام مي‌دارد كه او قصد ساختن پلي را دارد و از رفتن به حج صرف نظر كرده است، همسفران او به هر ترتيبي كه بود از آب عبور مي‌كنند و سيف ا... با كمك اهالي ورزنه پل كنوني را بنا مي‌كند هنگامي كه همسفران سیف ا... به منزل باز مي‌گردند به اين مطلب اشاره مي‌كنند كه او را در مناسك حج ديده‌اند و بر اين مطلب اصرار مي‌ورزند."

راستش خیلی دوست داشتم از یک بانو با چادر سفیدش از نزدیک عکسی بیندازم اما به قدری سفت و سخت رو‌ گرفته بودند که حتا جرات نکردم از یکیشان اجازه بگیرم!

عکسی که در آخر می‌بینید را از مجسمه‌ای در یکی از میدان‌های شهر انداختم؛ تندیسی که نشان می‌دهد این رسمی دیرین در این دیار بوده است.

ورزنه، آذر 1390

Lady in White

Varzaneh, Esfahan, Iran

@ برای دیدن عکس‌ها در اندازه بزرگ‌تر، روی ‌آن‌ها کلیک کنید.

To see a larger size of the photo, click on it.

طرح قدیم

2011-12-09T18:59:00.000+03:30

نایین، آذر 1390

An old texture

Naeen, Isfahan, Iran

@ برای دیدن عکس در اندازه بزرگ تر، روی آن کلیک کنید.

To see larger size of the photo, click on it

نارنجی

2011-11-23T17:35:00.000+03:30

سلیمان تنگه، پاییز 1389

Orange
Soleiman tange, Mazandaran, Iran

@ برای دیدن عکس در اندازه بزرگ تر روی آن کلیک کنید.

برگی از شاخه روزگار

2011-11-14T09:05:00.002+03:30

در باب سید بودن من و همسفر همین بس که بگویم در روز عید غدیر تعدادی تلفن و اس ام اس دریافت می‌کنیم که این تعداد به نسبت تلفن‌هایی که می‌زنیم، صد البته کمتر است. با این که هر دو‌ی ما سید هستیم، اما به دلیل فراوانی سادات در خانواده، کسی در این روز، در خانه‌ی ما را نمی‌زند...

تا وقتی مادر بزرگ خدا‌بیامرزم زنده بود –مادر بزرگ پدری- تکلیف عید غدیر ما روشن بود. او از صبح می‌نشست و تمام فامیل، دوست، آشنا و همسایه به دیدنش می‌رفتند. من بیشتر آن ها را نمی‌شناختم و حتا با توضیح بزرگترها هم به سختی می‌توانستم به راز نسبتشان پی ببرم! در این روز مادر‌بزرگ به پوشیدن لباس سبز بسیار معتقد بود و به ما هم توصیه می‌کرد. یک بار که به دیدنش رفتم و یادم رفته بود لباس سبز بپوشم، به صورتی کاملن جدی اعتراضش را اعلام کرد طوری که از آن سال به بعد دیگر فراموشم نشد و امروز هم به یاد مادربزرگ به نوشته‌های این صفحه سبز پوشاندم!

مادر‌بزرگ به همه عیدی می‌داد. اسکناس‌های نو را لای قرآن می‌گذاشت و هر که از در وارد می‌شد، قرآن را باز می‌کرد و آن شخص یک اسکناس بر‌می‌داشت. به دلیل رفت و آمد زیاد در آن روز، بعضی از بچه‌ها شیطنت می‌کردند ، از اتاق بیرون می‌رفتند و پس از مدتی دوباره تبریک گویان وارد می‌شدند؛ که چه؟ دو بار عیدی بگیرند! البته عیدی بچه‌ها و نوه‌ها جدا بود، یعنی در قسمت دیگری از قرآن قرار داشت. برای ما مقدارش زیادتر بود دیگر!

اوایل نا‌وارد بودیم و سعی می‌کردیم صبح روز عید، هر چه زودتر خودمان را به خانه مادر‌بزرگ برسانیم. اما بعدها دیگر می‌گذاشتیم نزدیکی‌های ظهر تا بلکه از تعداد میهمان‌ها کمتر شود. نه این که از آدمیزاد به دور باشیم یا نخواهیم کمکی کنیم، مشکل این بود که میهمانان گرامی نمی‌دانم روی چه اصلی اعتقاد فراوانی به سه بار روبوسی کردن با 7 سید داشتند و بعضی از آن ها تا به این خواسته خود نمی‌رسیدند، دست بردار نبودند. و خب تعداد میهمانان هم که یکی دو تا نبود! الی ماشاءالله از در وارد می‌شدند که اکثرشان هم برای ما بچه‌ها نا‌آشنا و غریبه بودند. حالا باز کاش به ثواب کمتری رضایت می‌دادند...

بعد از مادر‌بزرگ انگار عید‌های ما هم دیگر آن چنان "بوی عید" نمی‌داد. او و پدر‌بزرگم با جان و دل پذیرای میهمانانشان بودند و در تمام آن روزِ از نظر ما "سخت"، لبخند از لبانشان دور نمی‌شد.

پدرم هم مانند مادرش عیدی‌ها را لای قرآن می‌گذاشت.

اما...

امسال این عید برابر شده با بدترین روز زندگی من؛ روزی که پدر برای اولین بار جواب سلامم را نداد. حالا دیگر برای دیدار با او باید به بهشت بروم. فردا می آیم... عیدت مبارک پدر.

بارانی

2011-11-05T17:18:00.001+03:30

این روزها

باران بیاید یا نیاید،

هوا‌ی دلم

بی‌حساب

بارانی‌ست...

درود...

2011-10-28T17:57:00.001+03:30

فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک سپارند تا تکه تکه‌ی بدنم قسمتی از خاک ایران شود.

کوروش بزرگ

پاسارگاد، اسفند 1389

Day of "Cyrus the Great"

Pasargadae, Fars, Iran

نور بارون

2011-10-19T17:22:00.001+03:30

پدرم می‌گوید: كتاب

مادرم مي‌گوید: دعا !

و من خوب مي‌دانم

كه زيبا‌ترین تعريف خدا را ،

فقط می‌توان از زبان گل‌ها شنيد...

حسين پناهي

عطا‌کوه، لاهیجان، مهر 1390

Rain of Light

Ata kooh, Lahijan, Gilan, Iran

گل سرخی برای تو

2011-10-11T19:05:00.000+03:30

به بهانه‌ی روز بزرگداشت حافظ

نیت کنید...

این هم تفال امروز من به همین مناسبت:

صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار

و‌‌ز‌و به عاشق بیدل خبر دریغ مدار

به شکر آن‌که شکفتی به کام بخت ای گل

نسیم وصل ز مرغ سحر دریغ مدار

حریف عشق تو بودم چو ماه نو بودی

کنون که ماه تمامی نظر دریغ مدار

جهان و هر چه در‌و هست سهل و مختصر است

ز اهل معرفت این مختصر دریغ مدار

کنون که چشمه قند است لعل نوشینت

سخن بگوی و ز طوطی شکر دریغ مدار

مکارم تو به آفاق می‌برد شاعر

از و وظیفه و زاد سفر دریغ مدار

چو ذکر خیر طلب می‌کنی سخن این است

که در بهای سخن سیم و زر دریغ مدار

غبار غم برود حال خوش شود حافظ

تو آب دیده از‌ین رهگذر دریغ مدار

در این‌جا می‌توانید همین غزل را بشنوید.

آرامگاه حافظ، اسفند 89

A Rose for You

Hafez's Tomb, Shiraz, Fars, Iran

گمشده

2011-10-08T12:29:00.004+03:30

اگر خداوند فقط و فقط تکه‌ای زندگی در دستان من می گذاشت٬ به هر کودکی دو بال هدیه می دادم٬ رهایشان می کردم تا خود بال گشودن و پرواز را بیاموزند.

- گابریل گارسیا مارکز

بوشهر، فروردین 1390

Lost
Bushehr, Bushehr, Iran

پاییز

2011-10-01T18:47:00.001+03:30

نمک آبرود، 1389

Autumn
Namakabroud, Mazandaran, Iran

جهان تربیت

2011-09-25T17:30:00.006+03:30

روزهایی را به یاد می آورم که از پشت پنجره و با چه حسرتی دوستم سعیده را نگاه می کردم که کیف به دست راهی مدرسه می شد. دلم می خواست من هم می توانستم به مدرسه بروم. برای همین اولین روزی که پدرم مرا به مدرسه برد، با این که دلشوره عجیبی داشتم اما به روی خودم نیاوردم و شجاعانه وارد مدرسه شدم.

دم در مدرسه بابام به یه کلاس اولی دیگه گفت: اسمت چیه؟

- آرزو!

و همان جا بود که پدرم ما دو تا را مثلن با هم آشنا کرد و منهم خوش خیال پیدا کردن یک دوست، همراه آرزو وارد حیاط مدرسه ای شدم که آن روزها به نظرم خیلی بزرگ می آمد. اما دو سال پیش که رفتم مدرسه ام را ببینم، نظرم تا حد زیادی تغییر کرد. آقایی که کنار در مدرسه ایستاده بود نه شکل و شمایل باباهای مدرسه را داشت و نه بهش می خورد که مدیر یا ناظم باشد، اما با خوشرویی اجازه داد که نگاهی به حیاط مدرسه بیندازم و با حقیقت روبرو شوم، البته این بار از نگاه یک بزرگسال.

خلاصه آن روز اولین و آخرین روز دوستی من و آرزو بود، چون توی یک کلاس نیفتادیم؛ به همین سادگی!

روزها و سال ها گذشت.. دیگر حسرت مدرسه رفتن کسی را نمی خوردم.. یعنی برایم عادی شده بود که هر سال اول مهر از رادیو و تلویزیون این ترانه کسل کننده ی " مدرسه ها وااا شده ه ه" را بشنوم و راهی شوم. مدرسه ام عوض شده بود و حالا خواهرم کلاس اول بود و من پنجم. او نه تنها حسرت مدرسه رفتن من را نمی خورد بلکه مرتب گریه می کرد و نمی خواست سر کلاس خودش برود. شده بود یک دردسر درست و حسابی برای من.

چند روزی سر کلاس ما و کنار من نشست! تا این که یک روز معلمم او را صدا زد که برود پای تخته درس جواب بدهد!

خواهرم گفت: من که بلد نیستم! ... و همان لحظه تصمیم کبرایش را گرفت که به کلاس خودش برود. من او را تا دم در کلاس همراهی کردم. برخورد معلمش بسیار خوب بود و از بچه ها خواست که برایش دست بزنند! و بدین ترتیب من نفس راحتی کشیدم.

امروز هم از پنجره بچه ها را دیدم که به مدرسه می روند. البته دیگر کیف به دست نبودند و از آن مهم تر این که من اصلن دلم نمی خواست جای آنها باشم!

تهران، بهار 88

هنوز سیب هست

2011-09-10T17:45:00.001+04:30

هنوز هم سیب هست سهراب جان!

و من

دلم را به همین خوش می کنم.

روستای هرانده، شهریور 90

Harandeh, Tehran, Iran

تماشاچیان

2011-08-27T18:47:00.001+04:30

اصفهان در یکی از روزهای اسفند 89 که زاینده رود آب داشت.

The Viewers
Esfahan, Iran

باران

2011-08-14T16:46:00.000+04:30

تاج محل، بهمن 89

Rain
Taj Mahal, Agra, India

خودِ من

2011-07-31T14:07:00.006+04:30

اگر می دانستی چقدر دلم برای خودم تنگ شده!
اگر می دانستی...
باز هم
آب از آب تکان نمی خورد!

تخت جمشید، اسفند 1389

Me n Myself
Perspolis, Fars, Iran

برشی از زندگی

2011-07-21T16:47:00.000+04:30

در خیابان های جیپور یا همان شهر صورتی!
بهمن 1389

A Slice of Life
Jaipur, India

خانه اش

2011-07-12T19:31:00.003+04:30

فریب نگاهش را نخورید؛ آن قدرها هم غریب نواز نبود!
به جایش تا دلتان بخواهد نسبت به هم قطارانش که مثل قطار دنبالش می آمدند مسوولیت پذیر بود!

جاده عباس آباد به کلاردشت، 1389

Her Home
Abbas abad-Kelardasht road, Mazandaran, Iran

تنگه هایقر

2011-07-09T19:54:00.009+04:30

اگر قرار باشد سفری به آمریکا داشته باشید، اولین جایی که دوست دارید ببینید کجاست؟

این پرسشی است که مسلما پاسخ‌های گوناگونی دارد. شاید خیلی‌ها که مثل من به طبیعت علاقه‌مند هستند اولین انتخابشان، بازدید از گراند کانیون باشد. اما به قول شاعر که می‌گوید "راه شیراز برای تو دوره!" راه گراند کانیون هم برای خیلی‌‌ها از جمله من، در حال حاضر خیلی دوره!

به همین دلیل وقتی شنیدیم جایی در 35 کیلومتری جنوب غربی شهرستان فیروز‌آباد (بعد از روستای رودبال) تنگه‌ای وجود دارد که گرچه به بزرگی گراند کانیون نیست اما بدون شک یکی از جلوه‌‌های زیبای طبیعت کشور ماست، آن را در برنامه‌ی فشرده! سفرمان گنجاندیم و البته همراه با این دریغ و افسوس که ممکن است این اولین و آخرین باری باشد که او را چنین زیبا و با‌شکوه می‌بینیم.

این تنگه به خاطر عمق زیاد و دیواره‌هایش به گراند کانیون ایران مشهور است.

چنان‌چه به این‌گونه از مناظر طبیعی علاقه دارید، برای دیدارش بشتابید! چرا که تا چند وقت دیگر سدی که در حال ساخت است، برای همیشه راه گلوی این تنگه زیبا را می‌بندد و خفه‌اش می‌کند!

خرما نتوان خورد از‌ین خار که کشتیم

دیبا نتوان بافت از‌ین پشم که رشتیم

تنگه هایقر، فیروزآباد، فروردین 90

Haegher Strait
Firouzabad, Fars, Iran

روز دماوند

2011-07-04T12:40:00.002+04:30

به مناسبت روز ملی دماوند که مقارن با جشن تیرگان است.

دره لار، خرداد 90

Day of Damavand
Lar Valley, Mazandaran, Iran

پی نوشت بی ربط: گاهی دل آدم برای چیزهای عجیبی تنگ می شود. هیچ وقت فکر نمی کردم روزی دلتنگ پر رنگ شدن "نقشه ایران" در صفحه ی آمار وبلاگم شوم!

یک دوست

2011-06-28T16:28:00.002+04:30

دره لار، خرداد 90

A Friend
Lar Valley, Mazandaran, Iran

مارگیر و کبرا

2011-06-25T16:39:00.003+04:30

دیدن مارگیرها در مکان هایی که گردشگرها رفت و آمد دارند، اصلا عجیب نیست. آن ها برای چند روپیه، مارها را برایتان می رقصانند و گاهی اجازه می دهند کلاهشان را بر سر بگذاری و نی هم بنوازی!
برای مارها مهم نیست که چه کسی چه سازی بزند، آنها شرطی حرکات نوازنده هستند؛ خستگی ناپذیرند این نگون بخت ها!

جیپور، بهمن 89

Snake Charmer n Cobra
Jaipur, India

شقایق های دماوند

2011-06-19T12:37:00.004+04:30

خرداد 90

Poppies n Damavand
Mazandaran, Iran

سایه سر

2011-06-15T09:34:00.000+04:30

برای پدرم که گرچه سایه اش بر سرمان نیست، اما یاد و خاطره اش همواره با ما خواهد بود.

تو نیستی و مرا تاب بی تو بودن نیست
بیا که در نفسم التهاب زندانی است
شبی که سایه لطف تو نیست بر سر من
به شهر دورتر از دور خواب زندانی است

حسین آهی

آسمان آبي من

2011-06-09T10:26:00.002+04:30

اگر تو باز بیایی بهار خواهد شد
دل پیاده دوباره سوار خواهد شد
بیا حضور تو اینجا عبور باران است
به دست سبز تو غم ها مهار خواهد شد

لیلی گلزار

تاج محل
آگرا، بهمن 89

My Blue Sky
Taj Mahal, Agra, India

آزاد

2011-06-02T15:18:00.002+04:30

آهار، بهار 90

Free

Ahar, Tehran, Iran

بانو

2011-05-23T11:39:00.005+04:30

برای مادر و به یاد روزهای بی خیالی کودکی

این شعری بود که سال ها پیش با خط خرچنگ قورباغه نوشتم و به عنوان هدیه به مادرم دادم!

ای مادر عزيز که جانم فدای تو

قربان مهربانی و لطف و صفای تو

هرگز نشد محبت ياران و دوستان

همپايه محبت و مهر و وفای تو

مهرت برون نمی‌رود ز سينه‌ام كه هست

اين سينه خانه تو و اين دل سرای تو

آن گوهر يگانه دريای خلقتی

کاندر جهان کسی نشناسد بهای تو

مدح تو واجب است ولی کیست آن کسی

کاید برون ز عهده مدح و ثناي تو

هر بهره‌اي كه برده‌ام از حسن تربيت

باشد ز فیض کوشش بی منتهای تو

ای مادر عزیز که جان داده‌اي مرا

سهل است اگر که جان دهم اکنون برای تو

گر جان خویش هم ز برايت فدا كنم

کاری بزرگ نیست كه باشد سزاي تو

تنها همان توئی که چو برخیزی از میان

هرگز کسی دگر ننشیند به جای تو

گر بود اختیار جهانی به دست من

مي‌ريختم تمام جهان را به پاي تو

ابوالقاسم حالت

عکس گوشه ای از عمارت هوامحل در شهر جیپور را نشان می دهد. این شهر تاریخی در زمان مهاراجه سوای جای سینگ دوم، فرمانروای آمبر بنا شد. قلعه ای دیدنی به همین نام -آمبر- نیز در جیپور وجود دارد.

شهر جیپور مرکز ایالت راجستان است و به خاطر ساختمان های صورتی رنگ آن، شهر صورتی نیز نامیده می شود. می توان گفت بافت قدیم شهر به تمامی صورتی رنگ است گرچه صورتی اینها با رنگ صورتی که در ذهن من است، تا حدی تفاوت دارد! رنگ صورتی یادگاری است از دوران استعمار انگلیس، چرا که در سال 1876 این شهر را به افتخار ورود ملکه بریتانیا و همسرش صورتی می کنند!

هوامحل کاخی تاثیرگذار و به یاد ماندنی است؛ هم از لحاظ ظاهری و هم کاربرد تاریخی!

کاخی است در 5 طبقه و شبیه تاج کریشنا -یکی از خدایان هندوها- و 953 پنجره ی شبکه مانند دارد.

در آن دوران، زنان خاندان سلطنتی (مهارانی ها) یعنی همسران مهاراجه، اجازه رفت و آمد و گردش در شهر را نداشتند و از پشت این پنجره های کوچک رفت و آمد مردم در شهر و رژه ها و جشن های سلطنتی را تماشا می کردند بدون آن که خودشان دیده شوند.

به راهنمای هندی گروهمان گفتم در واقع این جا زندانی طلایی برای زن ها بوده است و او لبخند زد! به نظر من هندی ها مردمانی صبور و خوش اخلاق هستند!

برای دیدن تصویری کامل تر از کاخ بروید به این جا.

هوامحل، جیپور، هند

بهمن 89

Lady

Hawa Mahal, Jaipur, India

چکاد

2011-05-16T10:09:00.003+04:30

آهار، بهار 90

White Peak
Ahar, Tehran, Iran

لطفا برای دیدن تصویر در اندازه اصلی روی آن کلیک کنید.

* با سپاس از دوستي گرامي به خاطر پيشنهاد واژه "چکاد" به جاي "قله".

ايزد خواست

2011-05-10T18:29:00.004+04:30

در یک بعد از ظهر سرد اسفند ماه و در ادامه ی مسیرمان به مرودشت، به ایزد خواست رسیدیم. ایزد خواست یا یزد خواست در واقع اولین شهری است که پس از ورود به استان فارس -از سمت اصفهان- به آن برمی خوریم. "در دهخدا چنین آمده است: نام قلعه ای است در اراضی ولایت فارس که به اصفهان اقرب است و آن را ایزدخواست گویند. سبب تسمیه اش را نوشته اند که لشکری بدانجا مقام کرده بودند چندان برف ببارید که بیشتر آنها در زیر برف بمردند. فردا که سوال و گفتگو شد که چرا چنین وهنی اتفاق افتاد بزرگ ایشان گفت : «ایزدخواست » و در آنجا توقف کردند و اموات را دفن کرده قریه ای بنا نمودند به این نام معروف و موسوم شد."

این بار امیدوار بودیم که بتوانیم داخل قلعه را ببینیم. سال 84 -عکس بالا که بابت کیفیت نامطلوبش پوزش می طلبم!- که برای اولین بار به این شهر خاص و جالب توجه رسیدیم، در بسته بود. این دفعه نیز فقط توانستیم از روی پلی که زمانی متحرک بوده، عبور کنیم و از لای در به داخل نگاهی بیندازیم و باز هم صبر کنیم تا سفر بعد!

سردی هوا با سردی و سکوت این شهر متروک همخوانی پیدا کرده بود؛ شهری که زمانی برای خودش برو و بیایی داشته و نانهایش مشهور بوده است. تاورنیه در سفرنامه اش نوشته: "پس از 8 ساعت راه پیمایی از میان اراضی لم یزرع به یزد خاص (در کتاب به همین شکل نوشته شده) رسیدیم که شهر کوچکی است واقع در روی یک قطعه کوه و در کاروانسرایی که در پای کوه بنا شده منزل کردیم. جای دیگر نوشته ام نان یزد خاص بهترین نان های ایران است."

این شهر از دوره ساسانیان تا اواخر دوره قاجار مسکونی بوده و در حال حاضر رو به ویرانی است. به هنگام تماشای منظره ی غروب آفتاب بر بلندای شهر، هر آن احتمال آن می رفت که به عمق تاریخ سقوط کنیم!

" قلعه و پل ایزدخواست، کاروانسرا و خانه‌های قدیمی روستایی از جمله آثار تاریخی شهر ایزدخواست به شمار می‌روند که هرکدام به نوبه خود می تواند گردشگران را در این شهر متوقف کند". البته اگر تا قبل از ویرانی کامل، به آن توجه شود!

"قلعه ایزدخواست متعلق به دوران ساسانیان را می‌توان یکی از شاخص‌ترین آثار این منطقه توصیف کرد که با سبک معماری خود یکی از عجایب و نمونه های چشمگیر شهرسازی و مهندسی زمان قدیم ایران است.
فقط از یک طرف به قلعه دسترسی بوده که آن هم با حفر زمین حدود ۳۰ متر طول و۴ متر عرض با عمق ۴ متر عملاً نفوذ به داخل قلعه غیر ممکن بوده است.
در داخل قلعه منازل حیاط نداشته اند و پشت بام طبقه اول، حیاط طبقه دوم بوده است و همه در یک همزیستی قوی در قلعه سکونت داشته‌اند و با استفاده از اضافی چوب سقفها برای خانه‌های اطراف حصار قلعه، بالکن ایجاد کرده‌اند. دیوارها در پایین به صورت سنگ چین هستند که مانع از پوسیدگی خشت ها می‌شده و در بالا از خشت خام استفاده شده است. سقف های بعضی مکان ها مخصوصا طویله ها که در اولین طبقه قرار دارند و سقف طاقچه های داخل اتاق ها به صورت هلالی و بعضا جناقی است که مطابق با سبک دوره ساسانیان است.
وجود آتشکده در وسط قلعه کمی بیشتر به سمت شمال یادگار زندگی پررونق آنها در زمان قبل از اسلام است. بودن آتشکده در آن زمان نشان از وجود موبد یا موبدان و طبقه اشراف و درباریان در قلعه ایزدخواست بوده است. خانه سازی در قلعه نیز در حد بی نظیری بوده که ضمن استفاده کردن از مصالح چوب و گل به صورت خشت کمترین سنگینی را بر کف قلعه ایجاد کرده و همچنین توانسته اند ساختمانهایی را در 5 طبقه بسازند که با امکانات آن زمان در یک فضای محدود بسیار قابل تامل است که هم جواب ازدیاد جمعیت را می داده و هم با استفاده از ارتفاع طبقات، چشم اندازی بسیار زیبا به وجود می‌آمده که مردم هم می توانستند زمینهای کشاورزی خود را از داخل خانه تماشا کنند و هم در دل طبیعت باشند."

مادام ژان دیولافوا -در زمان ناصرالدین شاه به ایران سفر کرده است- در خاطراتش از ایزد خواست اینطور نوشته: "این قصبه بر روی صخره عظیمی که تقریبا 500 متر طول و 170 متر عرض دارد در میان دشت پر حاصل و باغهای سر سبز سر بر آورده است و منظره قشنگ و جالب توجهی دارد. دیوارهای خانه ها در سراشیبی این صخره بطور قائم در بالای یکدیگر قرار گرفته اند. این قلعه ی طبیعی توسط پلی با دشت ارتباط دارد و در طول آن کوچه های موازی امتداد یافته است و از تمام خانه ها منظره دشت و بیابان دیده می شود."
و در جای دیگر گفته: "در ایران سه چیز در خوبی ضرب المثل است که عبارتند از شراب خلر شیراز و نان ایزد خواست و زن کرمان! اهالی این دهکده اغلب نانوا یا خمیرگیر هستند. مسافرین ازین نان می خرند و به عنوان ارمغان با خود می برند و یا برای روزهای دیگر آنرا ذخیره می کنند. اما این نان پس از یک هفته چنان خشک و سخت می شود که باید آن را در آب خیساند و خورد، اما چه اهمیتی دارد مگر در هر حال نان ایزد خواست نیست؟"

ژان دیولافوا در کتاب خاطراتش چند صفحه ای در مورد ایزدخواست نوشته و عکس آخر هم مربوط به همان کتاب است. در جایی هم به نقل از کدخدای ایزد خواست داستانی را تعریف می کند شبیه داستان جنگ تروا!
می گوید: "در زمان های بسیار قدیم قلعه ای در این کوه که شهر ما روی آن بنا شده وجود داشت. رستم زال مدتی آن را محاصره کرد و بالاخره با وجود شجاعت و دلاوری که داشت به تسخیر آن موفق نگردید. بنابراین عقب نشینی اختیار کرد و با قشون خود ناپدید شد. پس از چندی چون فهمید که پناهندگان قلعه نمک ندارند به تدبیری متوسل گردید. لباس تجارت پوشید و جوال هایی بر شتران بار کرد و به عنوان آوردن نمک مقابل قلعه آمد. مدافعین قلعه به کاروان نمک راه دادند اما چون شب شد سپاهیان که در جوال ها مخفی شده بودند از محبس خود بیرون آمده و دروازه قلعه را گشودند و با این نیرنگ رستم دستان به فتح قلعه ی ما موفق گردید."

حالا نانش هیچ، امیدوارم دست کم شهر به نوایی برسد که هم خدا را خوش بیاید و هم خلقش را و هم ساکنین ایزد خواست را!

منابع:
ویکی پدیا
همشهری آنلاین
کتاب "سفرنامه تاورنیه"
کتاب "ایران کلده و شوش" تالیف مادام ژان دیولافوا با ترجمه ی شادروان علی محمد فره وشی

ایزد خواست، اسفند 1389

IzadKhast, Fars, Iran

لطفا برای دیدن تصاویر در اندازه اصلی روی آن ها کلیک کنید.
Click on Photos to Enlarge

خليج فارس ما

2011-04-30T17:10:00.002+04:30

تنها زمانی نام خلیج فارس تغییر می کند که همه نقشه های جغرافیایی جهان نابود شده باشند و همه ملل خاطره آن را از یاد برده باشند و ایرانیان زنده نباشند و از انجا که چنین حوادثی غیر ممکن است ، ادعای برخی کشورها برای تغییر نام این خلیج نیز یاوه و بی اثر است.

دکتر گنجي، پدر جغرافياي ايران

خليج فارس، جزيره کيش

Our Persian Gulf
Kish Island, Hormozgan, Iran

تا بهار

2011-04-29T18:08:00.006+04:30

باريده باران
زمان به چشمي غول آسا ماند
که در آن
انديشه وار در آمد و رفتيم.
رودي از موسيقي
فرو مي ريزد در خونم.
گر بگويم جسم، پاسخ مي آيد: باد!
گر بگويم خاک، پاسخ مي آيد: کجا؟
جهان دهان باز مي کند
همچون شکوفه اي مضاعف،
غمگين از آمدن
شادمان از بودن در اين مکان.
در کانون خويش گام بر مي دارم
و راه خود را
باز نمي توانم يافت.

اکتاويو پاز

آهار
9 ارديبهشت 90

Waiting for Spring
Ahar, Tehran, Iran

غريبه اي در وطن!

2011-04-24T15:07:00.006+04:30

از وقتی دوربین به‌دست شده‌ام، یکی از آرزوهای دوران کودکیم را تا حد زیادی به فراموشی سپرده‌ام؛ پوشیدن کفش پاشنه بلند یا همون کفش تق تقی! کیف هم دست نمی‌گیرم؛ چون دست‌هایم را لازم دارم و نمی‌توانم بیخود درگیرشان کنم! یک کوله پشتی آبی‌رنگ باکلاس دارم که در تمام سفرها، همراهم است.

صبح اول وقت، جلوی در ورودی تخت جمشید ایستاده بودیم. این‌بار خوشحال بودیم که یادمان نرفته کتابمان را بیاوریم؛ کتابی که به‌خوبی تمام آثار تخت جمشید را با کمک عکس و نقشه توضیح می‌دهد.

چند سال پیش کتاب را جا گذاشته بودیم و وقتی تقاضای نقشه راهنما و بروشور کردیم، به ما گفتند که این‌ها مخصوص توریست‌های خارجی است و ما دست از پا درازتر، بدون راهنما و با اتکا به دانش قبلی خودمان، از دیدن تخت جمشید لذت بردیم... تخت جمشید درهر حال دوست داشتنی است.

این‌بار جلوی در ورودی، به ما گفتند که بردن کوله پشتی به داخل محوطه ممنوع است. علتش را پرسیدیم گفتند چون مردم می‌روند داخل محوطه و بساط خورد و خوراک پهن می‌کنند. گفتم من چیزی جز یک بطری کوچک آب معدنی و مقداری خرت وپرت شخصی ندارم؛ می‌توانید ببینید! گفتند که نمی‌توانند این‌کار را بکنند؛ قانون است!

جالب آن‌که در ادامه‌ی روز که به پاسارگاد رفتیم، متوجه شدیم که این قانون کوله پشتی فقط مختص تخت جمشید است، چرا که در داخل محوطه پاسارگاد و در فاصله‌ی کمی از آرامگاه کوروش کبیر و جلوی در ورودی، عده‌ای مشغول پخت و پز بودند!

من و دوستم – کوله ی او نصف کوله‌ی من بود- دیدیم قانون است، کاری نمی‌شود کرد، پس به دکه‌ای در همان نزدیکی که به همین منظور ایجاد شده بود، رفتیم و کوله‌هایمان را تحویل دادیم و درعوض پاکتی پلاستیکی به ما دادند که وسایلمان را داخلش بگذاریم.

این را هم بگویم که تنها ورود کوله پشتی ممنوع بود؛ هر نوع کیف دستی زنانه را می‌شد داخل ببریم، حتی اگر دو برابر کوله گنجایش داشته باشد!

هنوز از پله‌های باستانی بالا نرفته بودیم که عده‌ای گردشگر خارجی وارد محوطه شدند و در کمال تعجب دیدیم که چند نفر از آنها کوله پشتی دارند! در جواب تذکر ما، مسوولان گفتند که کارشان را بلدند! ما هم قانع شدیم!

سعی کردیم عذاب حمل کردن کیسه ی بدقواره‌ و دست و پاگیر پلاستیکی را نادیده بگیریم و شش دانگ حواسمان را بدهیم به کتاب خواندن و توضیحات همسفر و تماشای آثار و عکس انداختن... که ناگهان چند کوله پشتی دیگر ما را از حال و هوای دوران پرشکوه هخامنشی بیرون آورد! البته این‌بار کوله‌ها متعلق به تعدادی از هموطنان ایرانی خودمان بود! من که ازاین قضیه خیلی دلخور شده بودم از چند کوله عکس انداختم! و به یکی از مراقبان محوطه نشان دادم. او که مرد بسیار شریفی بود با بی‌سیم خبر داد که عده‌ای با کوله پشتی در محوطه هستند. از آن طرف جواب آمد که آنها از "آن یکی در" وارد شده‌اند!... در این جا بود که ما بیشتر قانع شدیم! آن مرد شریف که نامش را هم نمی‌دانم توضیح داد که این مشکل هر روز آنهاست یا شاید هم اینطور گفت که ما را آرام کند؛ خدا می‌داند.

کاری به درستی یا نادرستی قانون کوله پشتی ندارم، حرف من این است که اگر قانونی هست باید برای همه باشد...

به امید روزی که همه‌ی ما به همراه میهمانان گرامی خارجی، همگی از اون یکی در وارد شویم!

تخت جمشيد، اسفند 1389

سر پل خواجو

2011-04-08T17:10:00.004+04:30

سر راهمان به مرودشت، دو سه ساعتی در اصفهان توقف کردیم؛ گفتیم ببینیم "سر پل خواجو یارو واسّادس" * یا نه!

چند روزی به تعطیلات نوروز باقی بود، هوا هم عالی... مسافر و جهانگرد اما کم! بسیار کم!

* بخشی از یک ترانه قدیمی که متاسفانه کاملش را ندارم.

@: براي ديدن عکس در اندازه اصلي روي آن کليک کنيد.

Khaju Bridge, Esfahan, Iran

با هم

2011-04-01T17:38:00.007+04:30

نمی دانستم مرغ های دریایی هم گاهی تنبل می شوند؛ آن جا دیدم که سعی می کردند غذا را در هوا یا حتا از میان نوک یکدیگر بقاپند و بعد در صورتی که موفق نمی شدند به طرف سفره ی بزرگ دریا می رفتند که تکه های گوشت سخاوتمندانه روی آن چیده شده بود.

کودک کم کم جلو می رفت؛ انگار نماینده ی تمام آدم بزرگ هایی باشد که با فاصله ی چند قدم، تماشاگر این گردهمایی بودند.

نسيم صبح، بوي گل پراکند

افق دريايي از نور است و لبخند

دل افروزان شادي را صلا زن

سيه کاران غم را در فروبند

فريدون مشيري

29 اسفند 1389، بوشهر

Together
Bushehr, Iran

وقتي هستي

2011-03-09T16:54:00.004+03:30

من نمي خواهم
سايه ام را لحظه اي از خود جدا سازم
من نمي خواهم
او بلغزد دور از من روي معبرها
يا بيفتد خسته و سنگين
زير پاي رهگذرها

فروغ

بي آب

2011-02-24T16:18:00.003+03:30

" تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي، همت کن
و بگو ماهي ها، حوضشان بي آب است."

سهراب سپهري

Without U
Mazandaran, Iran

یادگاری

2011-02-08T15:25:00.003+03:30

محوطه کناری آرامگاه خواجه مهدی واقع بر کوه خواجه

زابل، 1387

Memento
Zabol, Sistan va Baluchestan, Iran

قلعه ی کوه رستم

2011-02-01T19:03:00.003+03:30

این پست در ادامه‌ی پیام قبلی است و 9 عکس دارد.

حالا قدم در راهی می‌گذاریم که ما را به قلعه‌ای قدیمی می‌رساند. قلعه‌ای که در شیب جنوب شرقی کوه خواجه قرار دارد و گویا اسمش قلعه‌ی کافرون است. ولی چون از این اسم خوشم نمی‌آید! آن را در عنوان این پست نیاوردم. این قلعه دارای سه دیواره‌ی دفاعی، دروازه‌ی اصلی، راهروهای جانبی، حیاط مرکزی و آتشکده بوده است که در عکس پنجم تالار مرکزی آتشکده دیده می‌شود.

بنای تاریخی دیگر، کاخی است مشرف بر این قلعه و مربوط به دوران ساسانیان. این کاخ که گروهی آن را شاه‌نشین قلعه می‌دانند، کک کهزاد نام دارد و در باورهای اسطوره‌ای، فرمانروای دیوسان منطقه بوده که رستم دستان او را به قتل می‌رساند. شاید به این دلیل یکی از نام‌های کوه خواجه، کوه رستم است.

نمایی از این کاخ در عکس نهم دیده می‌شود.

کوه خواجه، زابل، 1387

Castle

Kooh e Khajeh (Khaje Mountain), Zabol, Sistan va Baluchestan

@: برای دیدن عکس ها در اندازه بزرگ تر روی آن ها کلیک کنید.

عکس ها در یاهو!

... عکس اول ... ، ... عکس دوم ... ، ... عکس سوم ...

... عکس چهارم ... ، ... عکس پنجم ... ، ... عکس ششم ...

... عکس هفتم ... ، ... عکس هشتم ...

... و بالاخره عکس نهم! ...

تنهای سیستان

2011-01-23T18:33:00.007+03:30

کوه خواجه یا اوشیدا تنها کوه دشت سیستان است؛ کوهی بازالتی و سیاه‌رنگ که در 30 کیلومتری شهر زابل قرار دارد و هنگام پر‌آبی هامون، به شکل جزیره درمی‌آید. زمانی که پدر همسفر دوران سربازی خود را در این استان می‌گذرانده، برای رسیدن به کوه از قایق‌های محلی به نام توتن استفاده می‌شده است. همان طور که در عکس‌ها می‌بینید، متاسفانه در هامون اثری از آب ندیدیم چه برسد به قایق سیستانی که توتن باشد!

بر روی کوه خواجه آثار تاریخی مهمی وجود دارد و از نظر مذهبی برای زرتشتیان، مسیحیان و مسلمانان مکانی مقدس به‌شمار می‌‌رود.

زرتشتیان بر این باورند که سوشیانت (آخرین منجی) از این مکان ظهور خواهد کرد. مسیحیان معتقدند که سه مرد دانا یا همان سه مغ، ستاره درخشان نویددهنده‌ی تولد حضرت مسیح را بر فراز این کوه دیده‌اند. و مقبره‌ی خواجه مهدی که بنا‌برباور اهالی شهیدی از خاندان آل علی ع بوده، زیارتگاه مسلمانان است.

از مناطق دیدنی این کوه، قبور سنگی مربوط به دوران اسلامی، کهن دژ پارسی، کک کهزاد، قلعه کافرون ، پیر گندم بریان و... را می‌توان نام برد.

بازدید از تمامی دیدنی‌های کوه خواجه زمان زیادی می‌طلبید. به‌خصوص برای ما که از کوه بالا رفتیم تا به قلعه برسیم و سپس از آنجا سطح کوه را طی کرده و بقیه آثار را دیدیم. تازه بعد که به زیارتگاه خواجه مهدی رسیدیم متوجه شدیم که عده‌ای از سمتی دیگر و با ماشین خود را به بالای کوه رسانده‌اند! حالا مسیر درستش کدام بود، نمی‌دانم؛ در سفر بعدی متوجه می‌شوم!

در پست‌‌های آینده بیشتر به جزئیات آثار دیدنی کوه خواجه می‌پردازم.

منبع: ویکی پدیا

Lonely Mount of Sistan

Zabol, Sistan n Baluchestan, Iran

... عکس اول در یاهو! ...
... عکس دوم در یاهو! ...

یک روز برفی

2011-01-16T14:32:00.004+03:30

برف می‌بارد

برف می‌بارد به روی خار و خاراسنگ

کوه‌ها خاموش

دره‌ها دلتنگ

راه‌ها چشم‌ انتظار کاروانی با صدای زنگ...

سیاوش کسرایی

... راستش امروز می‌خواستم پس از مدتها برگردم به استان سیستان و بلوچستان. اما برف قشنگی می‌بارد و با اینکه هنوز فرصت نکرده‌ام از برف امسال تهران عکسی بیندازم، یک عکس از آهار برفی می‌گذارم به امید آنکه حالا حالاها از این کهنه لحاف فلک، پنبه ببارد!

آهار، 1388

A Snowy Day
Ahar, Tehran, Iran

... همین عکس در یاهو! ...

خزان

2011-01-09T19:44:00.004+03:30

پاییز در زمستان!

نمک آبرود، زمستان 1389

Fall
Namak Abroud, Mazandaran, Iran

... همین عکس در یاهو! ...

کودکی ام کو؟

2011-01-02T12:01:00.005+03:30

برف می‌آمد...

سه سال پیش در تهران!

پسر بچه‌ای زبانش را باند فرود دانه‌های برف کرده بود.

چشم‌هایش پر بود از برق شادی.

کودکی‌‌ام را آورده بود پیش چشمم.

کاش برای چند لحظه مردم آن خیابان چشم‌هایشان را هم می‌گذاشتند!

جاده‌ی چالوس، زمستان 1389

Missing Childhood

Chalous road, Alborz, Iran

... همین عکس در یاهو ...

همسفران باد

2010-12-27T11:35:00.004+03:30

برای درختانی که داغ‌باد و... بردشان و داغشان را به دلمان گذاشت.

مجن، امرداد 1389

Gone With the Wind

Mojen, Semnan, Iran

... همین عکس در یاهو ...

پرواز (به یاد پدرم)

2010-12-19T17:47:00.002+03:30

مرغ دریا بادبان‌های بلندش را

در مسیر باد می‌افراشت!

سینه می‌سائید بر موج هوا،

آن‌گونه خوش، زیبا

که گفتی آسمان را آب می‌پنداشت!

فریدون مشیری

از تمام دوستان و آشنایانی که در این روزهای تلخ هم‌راهم بودند، صمیمانه سپاسگزارم.

... همین عکس در یاهو! ...

سپيد

2010-11-15T16:45:00.003+03:30

آشوراده جزيره اي است تاريخي و زيبا در سه کيلومتري غرب بندر ترکمن. در زمان آغا محمد خان قاجار به تصرف روس ها در مي آيد که او آن ها را از آشوراده بيرون مي کند ولي باز در زمان محمد شاه، روس ها آشوراده را اشغال مي کنند و چندين بيمارستان، قلعه و يک کليساي چوبي مي سازند که از کليساي چوبي اثري نمانده اما بقاياي قلعه در شمال جزيره هم چنان پابرجاست. در نهايت همزمان با پيروزي سرخ ها در روسيه، روس ها از آشوراده خارج مي شوند.
اين جزيره براي مدت ها مسکوني بوده است اما پس از سيل اوايل دهه ي 1370، ساکنان به بندر ترکمن کوچ مي کنند و در حال حاضر بيشتر جنبه ي گردشگري دارد و البته اداره ي شيلات هم در جزيره فعال است.

طبيعت اين جزيره، اسکله هاي قديمي و خانه هاي متروک، سوژه هاي مناسبي براي علاقمندان به عکاسي فراهم کرده است.

آشوراده سکوت خاصي دارد که گهگاه با سر و صداي سگ ها بدجوري شکسته مي شود! و در کل جزيره ي زيباييست که شايسته ي رسيدگي بيشتر است.

@: با سپاس فراوان از دوست خوبم مريم

جزيره آشوراده، مهر 1389

White
Ashooradeh, Golestan, Iran

... همين عکس در ياهو! ...

طرح خزان

2010-11-07T09:49:00.002+03:30

چالوس، پاييز 1388

Autumn Pattern
Chalous, Mazandaran, Iran

@: همين عکس در ياهو!

سهم

2010-10-31T10:02:00.000+03:30

گندم ها را درو کرده بودند!

جاده فرعي آق قلا به تالاب گميشان، مهر 1389

Portion
Agh Qala-Gomishan road, Golestan, Iran

@: همين عکس در ياهو!

هم راه

2010-10-25T12:57:00.000+03:30

هوا عالي بود، لطيف و پر از اکسيژن!
آن ها آزاد و رها بودند؛ انگار نه انگار که ما تا صد متري تالاب بين المللي گميشان و گل فشان قارينيارق رفته ايم و به دليل گل و شل زياد ناشي از باران سيل آساي روز قبل، دست خالي برگشته ايم!
آن ها روز ما را پر کرده بودند!

مسير فرعي آق قلا به تالاب گميشان، مهر 1389

Comrade
Agh Qala-Gomishan road, Golestan, Iran

@: همين عکس در ياهو!

خواب پاييزي

2010-10-17T18:48:00.000+03:30

طرقبه، پاییز 1388

Autumnal Sleep

Torghabeh, Khorasan Razavi, Iran

همين عکس در ياهو!

دريا و من

2010-10-10T17:54:00.001+03:30

دريا و من چقدر شبيه ايم گرچه باز
من سخت بي قرارم و او بي قرار نيست
با او چه خوب مي شود از حال خويش گفت
دريا که از اهالي اين روزگار نيست

محمد علي بهمني

جزيره قشم، اسفند 1388

Me n the Sea
Qeshm Island, Hormozgan, Iran

@: همين عکس در ياهو!

استتار

2010-10-03T16:00:00.001+03:30

رنگ سپيد، بادگير و کوچه هاي باريک، عناصر اصلي معماري سنتي در بندر لافت هستند.

بندر لافت، اسفند 1388

Camouflage
Laft, Qeshm Island, Hormozgan, Iran

@: همين عکس در ياهو!

يک تکه پاييز

2010-09-27T10:13:00.002+03:30

چالوس، پاييز 1388

A Piece of Autumn
Chalous, Mazandaran, Iran

@: همین عکس در یاهو!

ترانه قديمي پاييز (منوچهر سخايي)

به خانه بر مي گردند

2010-09-19T19:41:00.002+04:30

گاوهاي اين منطقه همه خوشحال بودند!

جاده ي آلاشت، شهريور 1389

Toward Home
Alasht road, Mazandaran, Iran

@: همين عکس در ياهو!

پرسه

2010-09-12T20:17:00.002+04:30

آلاشت، شهريور 1389

Prowl
Alasht, Mazandaran, Iran

@: همين عکس در ياهو! (براي دوستاني که عکس هاي اين وبلاگ را در حال حاضر! به دليل فيلترينگ نمي توانند ببينند)

سربلند

2010-09-05T18:08:00.001+04:30

جنگل ابر شاهرود، امرداد 1389

Glorious
Abr Jungle, Shahrood, Semnan, Iran

همین عکس در یاهو

دست دعا

2010-08-29T14:08:00.003+04:30

"به صحرا شدم،
عشق باريده بود
و زمين تر شده بود؛
چنان که پاي به برف فرو شود
به:
"عشق"
فرو مي شد"

بايزيد بسطامي

مزار بايزيد بسطامي، بسطام، امرداد 1389

Prayer
Bastam, Semnan, Iran

@: همین عکس در یاهو!

طرح قديم

2010-08-22T13:40:00.001+04:30

دامغان، امرداد 1389

An Old Shop
Damghan, Semnan, Iran

اين جا ابر است...

2010-08-15T12:25:00.001+04:30

از جنگل ابر زياد شنيده بوديم؛ درختاني که ابرها همراه هميشگي آن ها هستند، درختاني که گاهي انگار روي اقيانوسي از ابر شناورند.. ما، اما اين جلوه ي زيباي ابر را نديديم؛ آن روز ابرها زياد پايين نيامدند و زير پاي ما مه رقيقي بود.

حرف از جاده اي بود که قراره به روستاي ابر برود؛ جاده اي که مي گويند تاثير منفي براين طبيعت زيبا، خاص و کهن خواهد گذاشت و تلخ است که فکر کنيم بايد زودتر مکاني را ببينيم قبل از آن که -خداي نکرده- از دست برود!

به نقل از ويکي پديا اين جنگل به سه دليل براي دنيا اهميت دارد:
- قسمتي از جنگل هاي باستاني هيرکاني است و گياهان دارويي بي نظيري دارد.
- مرز بين دو اکوسيستم منطقه نيمه بياباني و جنگلي است.
- جغرافياي خاصي دارد که دو منطقه ي کم ارتفاع و بلند را در کنار هم قرار داده است.

بعد از زيارت مقبره هاي عرفاي نامي بايزيد بسطامي و شيخ ابوالحسن خرقاني، از خرقان به سمت جنگل ابر حرکت کرديم.. براي اين کار ميانبري شني را انتخاب کرديم؛ جاده اي که طبيعت بکري را به نمايش مي گذاشت که البته اين مسير اصلي نبود. مسير اصلي در ادامه ي جاده ي آسفالته ي شاهرود به آزادشهر است.
نرسيده به روستاي ابر به سمت جنگل ابر پيچيديم. 500 تومن بابت عوارض از ما گرفتند و کيسه ي زباله اي به ما دادند. تمام جاده هاي داخلي جنگل شني و خاکي بود و شايد به همين دليل نسبت به جنگل هاي ديگري که ديده بودم رد پاي گردشگر نماها -نه اين که نباشد!- کمتر به چشم مي خورد.

علاوه بر پوشش گياهي زيبا و متنوع اين جنگل، پايين بودن دماي هوا در ماه هاي گرم سال، از ديگر مشخصه هاي اين جنگل رويايي است به طوري که باعث شد براي مدتي فراموش کنيم چه تابستان گرمي را مي گذرانيم.

دست آخر هم نفهميديم براي چي اين درخت ها به اين روز افتاده اند...

جنگل ابر، شاهرود، امرداد 1389

Jangal e Abr : Jungle of Clouds
Abr jungle, Shahrood, Semnan, Iran

@: اين پيام 11 عکس دارد!

لبخندی از لافت

2010-08-08T10:22:00.003+04:30

هميشه گذراز کوچه هاي قديمي و بافت سنتي شهرها را دوست داشته و دارم؛ اينطوري انگار هم زمان کندتر مي گذرد و هم فکر مي کنم در شهر يا روستايي متفاوت راه مي روم! در جايي که به هر دليلي اين روزها بيشتر مناطق نوساز شهرها شبيه يکديگر شده اند.

همان طور که در کوچه هاي قديمي و باريک بندر لافت قدم مي زدم، او را ديدم. خواهرش تازه از مدرسه رسيده بود و هنوز روپوش مدرسه تنش بود و کوله پشتي به پشتش.
چيزي گفت، نفهميدم. به خواهرش نگاه کردم. گفت: مي گويد از من عکس بگير!
با خوشحالي گفتم: حتما! و طبق يک عادت ديرينه که درست نمي دانم ريشه اش از کجاست، گفتم: لبخند بزن!
همانطور بر و بر منو نگاه مي کرد و به خيال خودم چند تا از عکس هايم خراب شد! اصرار داشتم که هر چهره اي با لبخند زيباتر است، بنابراين تکرار کردم: بخند!
تا بالاخره اين لبخند را تحويلم داد.
اسمت چيه؟
جواب داد...
پرسيدم: مهدي؟
-ها!
عکس را نشانش دادم؛ لبخندش پررنگ تر شد.

بندر لافت، جزيره قشم، اسفند 1388

A Smile from Laft
Laft, Qeshm Island, Hormozgan, Iran

سکوت یک ساز

2010-08-01T12:47:00.000+04:30

باغ موزه هرندی، کرمان، فروردین 1389

Silence
Harandi Museum, Kerman, Iran

داستان کوتاه

2010-07-26T09:13:00.001+04:30

برای این پست تصمیم گرفتم یکی از ترجمه های قدیمیم را ارسال کنم که نتیجه ی ناپرهیزی چند سال پیشم است...بنابراین این پیام، عکس ندارد!

...

وقتی ضربه ی آرامی به در آشپزخانه خورد خانم ابرایان در را باز کرد و بهترین مستاجر خود، آقای رامیرز را در آستانه ی در دید که دو افسر پلیس دو طرفش ایستاده بودند. آقای رامیرز در میان آن دو افسر بلند قامت، موجودی ریزه اندام به نظر می رسید.
خانم ابرایان گفت،"وای چی شده آقای رامیرز!"
آقای رامیرز را گرفته بودند. سخت گیج و درمانده می نمود.
بیش از دو سال از آمدن آقای رامیرز به پانسیون خانم ابرایان می گذشت و تمام دو سال را هم فقط همان جا زندگی کرده بود. با اتوبوس از مکزیکوسیتی به سن دیه گو و از آن جا به لوس آنجلس آمده بود. در این شهر توانسته بود اتاق کوچک و تر و تمیزی دست و پا کند، اتاقی با کفپوش کرباسی زیبا و آبی رنگ و تابلوها و تقویمی که به دیواری با کاغذ دیواری های گلدار آویزان بود. خانم ابرایان با همه سختگیری هایش، صاحبخانه ی مهربانی بود. آقای رامیرز طی دوران جنگ در یک کارخانه ی هواپیما سازی مشغول کار شده بود و برای هواپیماهای از کار افتاده قطعات یدکی می ساخت و حتی بعد از جنگ هم به همین کار ادامه داده بود. از همان اول پول و پله ی زیادی به دست آورده و مبلغی از آن را پس انداز کرده بود. فقط هفته ای یکبار لبی تر می کرد و این از دید خانم ابرایان خصیصه ی یک کارگر خوب بود؛ کارگری لایق و مطیع که مورد علاقه ی همگان بود.
خانم ابرایان در آشپزخانه کلوچه هایی در فر گذاشته بود. چیزی نگذشت که کلوچه ها را از فر در آورد، کلوچه هایی که درست مثل چهره ی آقای رامیرز قهوه ای براق و شکننده بودند. برش های روی کلوچه ها بفهمی نفهمی شبیه چشم های سیاه آقای رامیرز بود. توی آشپزخانه بوی خوش دلپذیری پیچیده بود. پلیس ها از بوی خوش کلوچه ها سرمست شده بودند. آقای رامیرز خیره خیره به پاهایش نگاه می کرد انگار هر چه می کشید از دست آن ها بود.
خانم ابرایان پرسید،"آقای رامیرز، چه اتفاقی افتاده؟"
آقای رامیرز همان طور که سرش را بلند کرد از پشت سر خانم ابرایان میز بزرگی را دید که روی آن رومیزی کتانی سفیدی انداخته بودند. یک دیس غذا، لیوان های بلند کریستال، پارچ آبی که قالب های یخ توی آن شناور بود، یک ظرف سالاد گوجه فرنگی تازه و همینطور ظرف موز و پرتقال حلقه حلقه شده که روی آن شکر پاشیده بودند نیز روی میز به چشم می خورد. بچه های خانم ابرایان سر میز نشسته بودند و سه پسر بزرگش سرگرم خوردن و گپ زدن بودند و دو دختر کوچکترش هم همانطور که غذا می خوردند، به پلیس ها زل زده بودند.
آقای رامیرز همان طور که به دست های چاق و گوشتالود خانم ابرایان نگاه می کرد به آرامی گفت،"دو سال و نیمی میشه که پیش شما زندگی کردم."
یکی از پلیس ها گفت،"پس شش ماه هم بیشتر از حد مجاز مانده ای. این آقا یک ویزای موقت بیشتر نداشته و همین است که ما دنبالش می گشتیم."
آقای رامیرز مدت کوتاهی پس از ورودش، توانسته بود رادیویی برای اتاق کوچکش بخرد. غروبها رادیو را روشن می کرد و صدایش را تا آخر بالا می برد و کلی سرخوش می شد. حالا یک ساعت مچی هم خریده بود که با آن کیف می کرد. خیلی شب ها پیش می آمد که در خیابان های سوت و کور شهر قدم می زد و لباس های سفید رنگ را پشت ویترین مغازه ها می دید و حتی بعضی از آن ها را هم می خرید، به مغازه های جواهر فروشی هم سر زده بود و چیزهایی را برای چند تا از دوست دخترهایش خریده بود. مدتی هم عادت کرده بود هفته ای پنج بار به سینما برود. بعضی شب ها هم تا صبح سوار تراموا می شد و از سواری تراموای برقی حظ می کرد، همان طور که تراموا پیش می رفت تابلوهای تبلیغاتی بزرگ خیابان ها را تماشا می کرد و خوابگاه ها و هتل های بزرگ از پیش چشمش می گذشتند. گذشته از آن به رستوران های بزرگ رفته بود و چندین شب، شام مفصلی هم خورده بود. تازه به اپرا و تاتر هم رفته بود. اتومبیلی هم به اقساط خریده بود اما چون یادش رفته بود قسط هایش را بپردازد، فروشنده از کوره در رفته و اتومبیل را از جلوی پانسیون برده بود.
آقای رامیرز گفت،"خانم ابرایان آمده ام اتاقم را تحویل بدهم. آمده ام خرت و پرت هایم را بردارم و همراه این آقایان پی کار خودم بروم."
"بر می گردید مکزیک؟"
"بله، می روم لاگوس، شهر کوچکی در شمال مکزیکوسیتی."
"خیلی متاسفم آقای رامیرز."
آقای رامیرز که بغض راه گلویش را گرفته بود، تند تند مژه می زد و دست هایش را نو امیدانه حرکت می داد، گفت،"همه چیز را جمع کرده ام." پلیس ها کاری به کارش نداشتند چون ضرورتی برای این کار حس نمی کردند.
آقای رامیرز گفت،"اینهم کلید خانم ابرایان، قبلا چمدانم را برداشته ام."
این جا بود که برای نخستین بار خانم ابرایان متوجه چمدانی شد که پشت سر آقای رامیرز بود.
آقای رامیرز بار دیگر آن آشپزخانه ی بزرگ را از نظر گذراند، کارد و چنگال های نقره ای و بر و بچه هایی که سرگرم غذا خوردن بودند و زمین واکس خورده ی براق را. آنگاه برگشت و مدتی طولانی به آپارتمان بغلی چشم دوخت و به یاد سه خاطره ی خوش و دوست داشتنی خود افتاد. هم چنین به بالکن ها و پلکان عقبی و راه پله ی اضطراری نگاهی انداخت و لباس های روی بند رخت را که به آن ها گیره زده بودند تا باد آن ها را به زمین نیاندازد، از پیش چشم گذراند.
خانم ابرایان گفت،"شما مستاجر خوبی بودید."
آقای رامیرز به آرامی جواب داد،"متشکرم، جدا متشکرم خانم ابرایان." و چشم هایش را هم گذاشت.
خانم ابرایان در را نیمه باز نگه داشته بود. یکی از پسرهایش گفت که شامش دارد سرد می شود اما او سر تکان داد و دوباره به طرف آقای رامیرز برگشت. پس از آن، به یاد چند شهر مرزی مکزیک افتاد که در تابستانی داغ به آن جا سفر کرده بود. به یاد سوسک هایی افتاد که همه جا می لولیدند یا لاشه شان به زمین افتاده بود و از بس آن جا مانده بودند شبیه سیگارهای خشک و مانده ی پشت ویترین مغازه ها شده بودند، همینطور به یاد کانال هایی که آب رودخانه را به مزارع می برد افتاد؛ جاده های خاکی و مزارع خشک و آفتاب سوخته و نیز شهرهای سوت و کور و آبجوی گرم و غذاهای ماسیده ای که هر روز می خورد و نیز اسب های بارکشی را که در جاده ها آهسته حرکت می کردند و خرگوش های گوش دراز آفتاب سوخته را به یاد آورد. کوه های سنگی، دره های خاکی و سواحل اقیانوس را که صدها فرسنگ امتداد داشتند اما آن جا هیچ صدایی جز صدای امواج به گوش نمی رسید- نه اتومبیلی بود و نه ساختمانی و نه هیچ چیز دیگر.
گفت،"واقعا متاسفم، آقای رامیرز."
مرد به آرامی گفت،"خانم ابرایان دلم نمی خواهد برگردم. من این جا را واقعا دوست دارم و می خواهم بمانم. آخر مگر نه این که کار می کردم و پول در می آوردم، اوضاعم رو به راه بود، اینطور نیست خانم ابرایان؟ من که اصلا دلم نمی خواهد برگردم!"
زن گفت،"متاسفم آقای رامیرز، کاش کاری از دستم بر می آمد که برایتان انجام دهم."
آقای رامیرز گفت،" تو را به خدا خانم ابرایان!" و اشک از چشم هایش سرازیر شد. دستش را دراز کرد و با صمیمیت دست های خانم ابرایان را گرفت، تکان داد، فشرد و در دست خودش نگه داشت."خانم ابرایان من دیگر شما را نمی بینم، دیگر هرگز شما را نمی بینم!"
با دیدن این صحنه افسران پلیس پوزخندی زدند که آقای رامیرز اصلا متوجه آن نشد؛ خنده شان زود بند آمد.
"خداحافظ خانم ابرایان، شما واقعا به من محبت کردید. خدانگهدار. من دیگر هرگز شما را نمی بینم!"
دو افسر پلیس هم چنان منتظر بودند تا این که سرانجام آقای رامیرز برگشت و چمدانش را برداشت و راه افتاد. آن ها هم به دنبال او راه افتادند و کلاهشان را به نشانه ی احترام از سر برداشتند. خانم ابرایان به آن ها که از پله ها پایین می رفتند نگاه کرد. آنگاه در را آهسته بست. به آرامی برگشت تا سر میز بنشیند. صندلی را عقب کشید و نشست. کارد و چنگال نقره ای براق را برداشت و به استیک خود خیره شد.
یکی از پسرها گفت،"مامان عجله کن، غذایتان سرد می شود."
خانم ابرایان تکه ای از استیک را در دهانش گذاشت و برای مدتی طولانی آن را جوید؛ پس از آن به در بسته چشم دوخت. کارد و چنگال را زمین گذاشت.
پسر پرسید،"چی شده مامان؟"
خانم ابرایان گفت،"حالا می فهمم،" و بعد دست هایش را جلوی صورتش گرفت"حالا دیگر هرگز آقای رامیرز را نخواهم دید."

تو را هرگز نمی بینم
ری بردبری

دریایی ها

2010-07-17T23:48:00.001+04:30

عباس آباد، مازندران

Caspian Sea
Abbas abad, Mazandaran, Iran

دشت گل

2010-07-12T19:52:00.002+04:30

این گونه از شقایق ها تنها در دامنه ی جنوبی دماوند دیده می شوند؛ شش گلبرگ دارند و ارتفاع آنها گاهی از نیم متر هم بیشتر است.

در طول مسیر چند جایی با استفاده از تابلوهای پارچه ای یادآورشده بودند که "با شقایقها مهربان باشیم".. کمی جلوتر ماشینی از کنار ما رد شد و یکی از سرنشینان آن خانمی! بود که دسته ای شقایق را مهربانانه در هوا تاب میداد!.. کمی آنطرف تر عده ای لابه لای گلها می گشتند و عکس یادگاری می انداختند، یکیشان هم محض همان یادگاری دسته ای شقایق چیده بود؛ غافل از آنکه این یادگاری، خیلی که بماند نیم ساعت است.

خرداد 1389

راز شقایق

شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم
گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي
يکي از روزهايي که زمين تب دار و سوزان بود
و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه
و من بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت
ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آن چه زير لب
مي گفت
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري
به جان دلبرش افتاده بود- اما-
طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
از آن نوعي که من بودم
بگيرند ريشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
براي دلبرش آن دم
شفا يابدچنان چه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه
به روي من
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد
پس از چندي
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟
در اين صحرا که آبي نيست
به جانم هيچ تابي نيست
اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من
براي دلبرم هرگز
دوايي نيست
و از اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و
من در دست او بودم
و حالا من تمام هست او بودم
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟
نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت
که ناگه
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آن گه -
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت
نشست و سينه را با سنگ خارايي
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد
بمان اي گل
که تو تاج سرم هستي
دواي دلبرم هستي
بمان اي گل
و من ماندم
نشان عشق و شيدايي
و با اين رنگ و زيبايي
و نام من شقايق شد
گل هميشه عاشق شد

رها شایان (با تشکر از داوود که نام شاعر را می دانست)

@: برای دیدن تصاویر در اندازه بزرگتر، روی آن ها کلیک کنید.
Click on Photos to enlarge

Poppies in Lar Valley
Mazandaran, Iran

دماوند ما

2010-07-04T12:43:00.004+04:30

هر وقت جلوه می کرد، احساس غرور و سربلندی می کردم. گاهی که هوا کمتر آلوده! بود و از سمت قم به تهران حرکت می کردیم یا گاهی که از جاده ی هراز به طرف دریا می رفتیم ، دماوند افسانه ای چند دقیقه ای افتخار همراهی می داد.

اما امسال دماوند را بیش از پیش دوست دارم.
سه بار در خرداد ماه به بهانه ی دیدن گل ها، به خصوص شقایق های خاص آن منطقه، میهمان دامنه های سبز و گلدارش بودیم؛ حالا بیشتر می شناسمش:

در آخر هم عکسی از یک دماوند دیگر ببینید که این دماوند و امثال آن وقتی در دل طبیعت دیده می شوند، دیگر حرفی برای گفتن باقی نمی ماند!

به مناسبت روز ملی دماوند و جشن تیرگان؛ روزی که آرش کمانگیر، اسطوره ی بزرگ ایرانی بر فراز دماوند ایستاد و با پرتاب یک تیر و فدا کردن جانش، مرز ایران و توران را مشخص کرد و نماد جانفشانی در راه میهن شد.

مازندران، خرداد 1389

Our Damavand
Mazandaran, Iran

@: لطفا برای دیدن تصاویر در اندازه بزرگتر روی آن ها کلیک کنید.
Click on Photos to Enlarge

پ.ن: دیروز به دلایلی نامعلوم! نتوانستم عکس های مربوط به دماوند را ارسال کنم، ولی چون روز ملی دماوند بود اصرار داشتم که ارسال پیام در روز خودش صورت بگیرد بنابراین از دوستانی که دیروز با پست بدون عکس مواجه شدند، عذر می خواهم.

طرح قدیم

2010-06-29T16:49:00.001+04:30

بافت سنتی بندر بوشهر

An Old Design
Bushehr, Iran

مردی از کوچ

2010-06-26T13:06:00.002+04:30

تو همان مردی، همان مرد قدیم
با تو میراثی است از درد قدیم

در تو خون خوشه ها جوشیده است
خوشه ها خون تو را نوشیده است

دست هایت بوی گندم می دهد
بوی یک خرمن تظلم می دهد

دارد آن فصل کسالت می رود
باز امید اصالت می رود

تازه کن آن روزهای خوب را
روزهای خیش و خرمنکوب را

چند فصلی کشت بذر عشق کن
هرچه قربانی است نذر عشق کن

سرخ کن یاس سفید یاس را
پاک کن گرد و غبار داس را

خوشه ی گندم پس از دی می رسد
داس تو افسوس، پس کی می رسد؟

قیصر امین پور

@: برای پدر

روستای کوچ، استان خراسان جنوبی

@: چرا روستای کوچ؟ در این روستا سنگ نگاره ی مهمی قرار دارد به نام لاخ مزار که جزء معتبرترین اسناد تاریخی جنوب خراسان است. مجموعه ی نگاره های لاخ مزار دوره ای طولانی- از پیش از تاریخ تا دوران متاخر اسلامی -را در بر می گیرد و شامل 307 مورد است.
البته تشخیص علائم و نشانه ها ی این سنگ نگاره کار ساده ای نیست و برای همین در کنارش نقشه ی راهنما نصب شده که بسیار کمک کننده است.

A Man from Kooch
Kooch, Khorasan Junobi, Iran

...

2010-06-18T20:07:00.001+04:30

بهار 1389

خورشید می آید

2010-06-12T08:52:00.000+04:30

کلیبر، 1387

Sun will be back
Kaleibar, Azarbayjan-e khavari, Iran

مادر سر سپید

2010-06-07T09:53:00.003+04:30

ای دیو سپید پای در بند!
ای گنبد گیتی! ای دماوند!
از سیم به سر یکی کله خود
ز آهن به میان یکی کمر بند
تا چشم بشر نبیندت روی
بنهفته به ابر، چهر دلبند
تا وارهی از دم ستوران
وین مردم نحس دیومانند
با شیر سپهر بسته پیمان
با اختر سعد کرده پیوند
چون گشت زمین ز جور گردون
سرد و سیه و خموش و آوند
بنواخت ز خشم بر فلک مشت
آن مشت تویی، تو ای دماوند!
تو مشت درشت روزگاری
از گردش قرنها پس افکند
ای مشت زمین! بر آسمان شو
بر ری بنواز ضربتی چند
نی نی، تو نه مشت روزگاری
ای کوه! نیم ز گفته خرسند
تو قلب فسردهٔ زمینی
از درد ورم نموده یک چند
شو منفجر ای دل زمانه !
وآن آتش خود نهفته مپسند
خامش منشین، سخن همی گوی
افسرده مباش، خوش همی خند
ای مادر سر سپید! بشنو
این پند سیاه بخت فرزند
بگرای چو اژدهای گرزه
بخروش چو شرزه شیر ارغند
از آتش آه خلق مظلوم
وز شعلهٔ کیفر خداوند
ابری بفرست بر سر ری
بارانش ز هول و بیم و آفند
بشکن در دوزخ و برون ریز
بادافره کفر کافری چند
ز آن گونه که بر مدینهٔ عاد
صرصر شرر عدم پراکند
بفکن ز پی این اساس تزویر
بگسل ز هم این نژاد و پیوند
برکن ز بن این بنا، که باید
از ریشه بنای ظلم برکند
زین بی‌خردان سفله بستان
داد دل مردم خردمند

ملک الشعرای بهار

پارک ملی لار، خرداد 1389

Damavand : Roof of Iran
Lar National Park, Mazandaran, Iran

چشم به راه

2010-06-01T19:55:00.001+04:30

نیمه شب،
از ناله ی مرغی که در ژرفای ظلمت
                                           بال و پر می زد
                                                            ز جا جستم
نالة آن مرغ زخمي همچنان از دور مي‌آمد
لحظه‌اي در بهت بنشستم
نالة آن مرغ زخمي همچنان از دور مي‌آمد

ماه غمگین
ابر سنگین
خانه در غربت
نالة آن مرغ زخمي همچنان از دور مي‌آمد
لحظه‌هايي شهر سرشار از صداي نالة مرغان زخمي شد
اوج اين موسيقي غمناك، در افلاك مي‌پيچيد!

مانده بوده سخت در حيرت كه آيا هيچ‌كاري مي‌توانستم؟

آسمان، هستي، خدا، شب، برگ‌ها چيزي
                                                نمی گفتند

آه در هر خانه اين شهر،
مادران با گريه مي‌خفتند،
دانستم!

فریدون مشیری

@: روز مادر را به همه ی مادران مهربان، فداکار و صبور ایرانی مثل مادر خودم تبریک می گویم.

میناب، استان هرمزگان، فروردین 1389

Minab, Hormozgan, Iran

ساعت شلوغی

2010-05-26T19:38:00.000+04:30

چلگرد، استان چهارمحال و بختیاری، اردیبهشت 1388

Rush Hour
Chelgerd, ChaharMahal n Bakhtiari, Iran

کوچ

2010-05-22T00:09:00.002+04:30

چند لحظه ای با تعدادی از عشایر در مسیر کوچ بهاره شان همراه شویم:

یک ترانه قدیمی هست که در قسمتیش می گوید "همه چیم یار یار یار یار؛ غیر تفنگم!" ... بانو و برنو -اگر واقعا برنو باشد- را که دیدم، ناخودآگاه به یادش افتادم!

چلگرد، استان چهارمحال و بختیاری، اردیبهشت 1388

Nomadic Life
Chelgerd, ChaharMahal va Bakhtiari, Iran

حکیم توس

2010-05-15T15:49:00.000+04:30

به بهانه ی روز بزرگ داشت فردوسی

خرد بهتر از هر چه ایزدت داد / ستایش خرد را به از راه داد
خرد افسر شهریاران بود / خرد زیور نامداران بود
خرد زنده ی جاودانی شناس / خرد مایه ی زندگانی شناس
خرد رهنمای و خرد دلگشای / خرد دوست گیرد به هر دو سرای
ازو شادمانی وزو مردمیست / ازویت فزونی وزویت کمی است

***

چو ضحاک شد بر جهان شهریار / برو سالیان انجمن شد هزار
سراسر زمانه بدو گشت باز / بر آمد برین روزگار دراز
نهان گشت کردار فرزانگان / پراگنده شد کام دیوانگان
هنر خوار شد جادویی ارجمند / نهان راستی آشکارا گزند
شده بر بدی دست دیوان دراز / به نیکی نرفتی سخن جز به راز

***

محوطه آرامگاه فردوسی، توس، خراسان رضوی

Ferdowsi's Statue
Tus, Khorasan Razavi, Iran

دشت لاله

2010-05-08T14:06:00.003+04:30

گلستان کوه خوانسار، استان اصفهان، اردیبهشت 1388

Inverted Tulips
Khansar, Esfahan, Iran
Click on Photos to Enlarge

اردیبهشت پارسال هدفمان دیدن لاله های واژگون -اشک مریم- دردشت گل استان چهار محال و بختیاری بود. تعریفش را زیاد شنیده بودیم... مسیر حرکت را طوری انتخاب کردیم که بتوانیم قبل از آن، دیداری دوباره از گلستان کوه خوانسار داشته باشیم. آنجا را مثل همیشه پرگل و زیبا یافتیم (عکس های بالا) و چون تعطیل نبود، تعداد بازدیدکنننده ها کمتر از انتظارمان بود. البته علاوه بر لاله های واژگون، گل ها و گیاهان دیگری در این مناطق می رویند و به غیر از منطقه ی حفاظت شده ی گلستان کوه، در برخی قسمت های دیگر عده ای به شدت! سرگرم جمع آوری گیاهانی مثل موسیر بودند که امیدوارم باعث انقراض نسلشان نشوند!

در ادامه به سمت استان زیبای چهارمحال و بختیاری حرکت کردیم. مناظر طبیعی این استان براستی چشم نواز و دیدنی اند. زردکوه بختیاری در پسزمینه، دشت های سبز و پرگل و رودخانه زاینده رود از جمله همراهان زیبای این جاده هستند. پیش از این تونل کوهرنگ را دیده بودیم که خاطراتی نسبتا عجیب و غیرمنتظره برایمان به جا گذاشته بود که شاید روزی در موردشان نوشتم! اما این بار قصدمان دشت لاله بود. از محل تقریبی این دشت آگاه بودیم اما باز هم پرسان پرسان خود را به آن جا رساندیم، چرا که تابلوها، راهنمای مناسبی برای گردشگران نبودند و عده ی زیادی هم چون ما که بار اولمان بود، به دنبال دشت لاله به هر جاده ی فرعی سرک می کشیدند.
اما از آن جا که عاقبت جوینده یابنده است، دشت را پیدا کردیم؛ دشتی سرسبز، زیبا و فراخ
همه جا سبز بود...
اما تلاش ما برای یافتن لاله های سرخرنگ در بین آن همه سبزی به نتیجه ای نرسید.
یک هفته دیر رسیده بودیم!

درست است که از لاله های واژگون -آنطور که انتظار داشتیم- خبری نبود، اما در عوض گل های دیگری از جمله آلاله را به وفور دیدیم، با چوپانان کوچک منطقه گپ زدیم، دقایقی با تعدادی از عشایر در مسیر کوچ بهاره شان همراه شدیم و از هوای پاک و لطیف منطقه بی بهره نماندیم.

در آخر تنها حسرتی که باقی ماند این بود که چرا بعضی ها -گردشگرنماها!- با طبیعت نا مهربانند؛ و ای کاش اینطور نبودند و ازین حرفا... اما چه کنیم که کاشکی را هر قدر هم بکاریم، سبز نمی شود!

دشت لاله، استان چهار محال و بختیاری، اردیبهشت 1388

ChaharMahal va Bakhtiari, Iran

طرح قدیم

2010-05-03T12:04:00.000+04:30

بافت قدیمی شهر بافق، استان یزد، فروردین 1389

An Old Design
Bafgh, Yazd, Iran

لاله واژگون

2010-04-27T22:35:00.001+04:30

لاله واژگون یا اشک مریم هر سال حدود یکماه در برخی از مناطق ایران مانند گلستان کوه خوانسار و دشت گل چهار محال و بختیاری دیده می شود و بومی ایران است.

گلستان کوه خوانسار، استان اصفهان، اردیبهشت 1387

Inverted Tulip
Golestan Kooh, Khansar, Esfahan, Iran

باغ سنگی

2010-04-20T22:44:00.000+04:30

برای دومین بار بود که از سیرجان به سمت بافت حرکت می کردیم تا چهل کیلومتری برویم و در جایی به تابلویی برسیم که رویش نوشته باشد "باغ سنگی"! جاده ی فرعی کوتاهی که به باغ سنگی می رسد، هنوز هم خاکی است و فرورفتگی های عمیقی که در جای جای آن وجود داشت نشان می داد که باران چند روز قبل، عبور از این جاده را حداقل برای ماشین های معمولی تا چه حد دشوار کرده بوده است.. اما جاده خاکی به خودی خود بد نیست، چرا که می گویند آسفالت باعث مرگ زمین می شود وآن زمین دیگر مثل سابقش نخواهد شد.

از دور درخت ها را پا برجا دیدم، باعث خوشحالی بود.. هنوز هم باغ حصاری نداشت و هنوز هم شبیه هیچ باغ دیگری نبود؛ اما مهمترین تفاوتش با باغی که سه سال پیش دیده بودم این بود که در آن سال حضور پررنگ درویش خان که با حساسیت و علاقه ی خاصی آن جا می گشت، حال و هوای خاصی به باغ داده بود و من قدرش را ندانسته بودم... اما امسال او گوشه ی ساکت و آرامی داشت؛ دیگر نشانی از تکاپوی او نبود که بخواهد با اصرار و با زبان اشاره ی مخصوص خودش برایمان توضیح دهد که منظورش از خلق آن آثار چه بوده و ما باز هم چیز زیادی دستگیرمان نشود!
چقدر جایش خالی بود...

اشتیاق همسفر -همسرم- کمتر از من نبود. با هم بر سر مزار درویش خان فاتحه ای خواندیم و بعد گشتی در باغ زدیم... در ذهنم مرتبا تصاویر سه سال پیش را با امسال مقایسه می کردم. دلم نمی خواست آنطور باشد ولی بود! این باغ همان باغ سه سال قبل نبود، گرچه الان به معنای واقعیش سنگی بود، اما مسلما باغ سنگی محبوب درویش خان نبود...دیگر از لاشه های حیواناتی که در یکی از عکس های پست قبلیم به وضوح دیده می شوند، خبری نبود، حتی از خیلی جزئیات دیگر...

در واقع فقط درختان بودند و سنگ هایی که با سیم های فلزی به آن آویزان شده بود. نمی دانم چه کسی و با چه هدفی این تغییرات را ایجاد کرده بود، اما هر چه بود، این باغ واقعی درویش خان نبود؛ شاید نمادی از آن.

می گویند درویش خان یکی از زمین داران سیرجان بود که چند سال بعد از اصلاحات ارضی، در سال 1340 بسیاری از زمین هایش را از دست داد و بعد به نشانه ی اعتراض درخت های باغش را که خشک شده بودند، با آویزان کردن سنگ زینت بخشید. بعد از آن درویش خان در سال 1355 در فیلم "باغ سنگی" ساخته ی پرویز کیمیاوی بازی کرد که در برخی از جشنواره های داخلی و خارجی به نمایش در آمد.
در این فیلم درویش خان -مردی ناشنوا- و خانواده اش از طریق شبانی در صحرا زندگی می کردند. روزی درویش خان در صحرا می آرامد و خواب نما می شود. پس از بیداری تخته سنگ عجیبی را زیر سر خود می بیند و آن را به خانه می برد و به درختی می آویزد. روزهای بعد، قطعه سنگ های دیگری می یابد. با سیم های تلگراف سنگ ها را به درخت های اطراف چادرش آویزان می کند. بزودی باغی از سنگ در اطراف چادر برپا می شود. مردم از روستاهای دور و نزدیک برای تماشا و تبرک و بستن دخیل به باغ سنگی می آیند و ...

حالا ظاهرا درویش خان خود شاهدی خفته در کنار باغ سنگی اش است ، چرا که در مدتی که ما آن جا بودیم هیچکس سری به باغ نزد و اینطور که پیداست محافظی ندارد، برای همین شاید کسی به خودش اجازه داده بود که با اسپری رنگ نام "زید آباد" را روی یکی از سنگ ها به عنوان یادگاری بنویسد!

روستای بلورد، سیرجان، استان کرمان، اسفند 1388
@: لطفا برای دیدن تصاویر در اندازه بزرگتر، روی آن ها کلیک کنید.

Stone Garden
Balvard, Sirjan, Kerman, Iran
Click on Photos to Enlarge

درویش خان و باغ سنگی اش

2010-04-12T11:47:00.000+04:30

فکر می کنم تعداد زیادی از دوستان با باغ سنگی و خالقش آشنا باشند. باغی کوچک اما پر از تخیل که درویش خان -چوپان کر و لال- با علاقه و طی سالیان دراز به وجودش آورد؛ باغی پر از درختان خشک با میوه هایی از سنگ، لاشه حیوانات و ...

اسفندی که گذشت فرصتی پیش آمد تا دوباره به دیدارش بروم. خیلی دلم می خواست بدانم حالا که سه سال از فوت درویش خان می گذرد، حال باغ سنگی چطور است.
اما فکر کردم قبل از نمایش چند عکس جدید از باغ سنگی و قبر شادروان درویش خان، تعدادی از عکس های قدیمی ام را ارسال کنم تا هم تجدید خاطره ای باشد و هم پیش در آمدی برای عکس های بعدی.

روستای بلورد، سیرجان، استان کرمان، اسفند 1385

Darvish Khan and His Stone Garden
Balvard, Sirjan, Kerman, Iran

گل و کاهگل

2010-04-06T11:07:00.001+04:30

مسجد جامع اردستان، استان اصفهان، اسفند 1388

Ardestan, Esfahan, Iran

وسعت سبز

2010-03-10T22:21:00.000+03:30

نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار!

@: با بهترین آرزوها برای همه ی دوستان خوبم و دیگر همراهان محترم این وبلاگ نوپا

چلگرد، استان چهارمحال و بختیاری، اردیبهشت 1388

Green Vastness
Chelgerd, Chaharmahal n Bakhtiyari, Iran

پسرها و دوچرخه

2010-03-07T08:32:00.002+03:30

بچه های روستای بریس

جاده چابهار به خلیج گواتر، استان سیستان و بلوچستان، فروردین 1388

Boys n Bicycle
Bris, Chabahar-Gwater road, Sistan n Baluchestan, Iran

کوه های مریخی

2010-03-02T20:06:00.002+03:30

نمایی نزدیک از کوه های مینیاتوری یا مریخی که درپست قبلی درباره اش نوشته بودم

جاده چابهار به خلیج گواتر، استان سیستان و بلوچستان، فروردین 1388

Miniature ( Martian ) Mounts
Chabahar - Gwater road, Sistan n Baluchestan, Iran

از دریا تا آسمان راهی نیست

2010-02-23T13:00:00.003+03:30

جاده چابهار به خلیج گواتر، استان سیستان و بلوچستان، فروردین 1388

یکی از جاذبه های طبیعی استان سیستان و بلوچستان، کوه های مینیاتوری یا مریخی است. این کوه ها در مسیر جاده چابهار به خلیج گواتر قرار دارند و بر خلاف منطقه تجاری چابهار که مملو از جمعیت بود، این محل - خوشبختانه یا بدبختانه!- کمتر مورد بازدید قرار می گیرد. شکل خاص و نا آشنای این کوه ها، ناشی از فرسایش سریع در برابر باد و باران است که این امر مانع رشد گیاهان نیز می شود و در عوض شیارهای جالبی را مشاهده می کنیم. به دلیل شکل و رنگ خاص این کوه ها و فاصله کم و مشرف بودنشان به دریای مکران ( عمان )، این جاده یکی از زیباترین جاده های استان محسوب می شود و جلوه های زیبا و با شکوهی از طبیعت را پیش روی بازدید کننده ها قرار می دهد. به همین علت اسم این جاده را جاده ی جلوه ها گذاشته ام و تصمیم دارم بزودی چند عکس دیگر از این مسیر را در وبلاگ قرار دهم.

From Sea to the Sky
Chabahar - Gwater road, Sistan n Baluchestan, Iran

ساحل صخره ای

2010-02-20T13:02:00.002+03:30

ساحل صخره ای
جاده چابهار به خلیج گواتر، استان سیستان و بلوچستان، فروردین 1388

Rock's Open Arms
Chabahar - Gwater road, Sistan n Baluchestan, Iran

خط ساحلی
جاده چابهار به خیلج گواتر

Cliff Shores
Chabahar - Gwater road

ضریح

2010-02-14T16:58:00.000+03:30

ضریح چهارم، موزه امام رضا (ع) ، مشهد، مهر 1388

4th Shrine of Imam Reza
Imam Reza museum, Mashhad, Khorasan Razavi, Iran

گره

2010-02-07T21:04:00.000+03:30

...

شمع خانه

اردبیل، تیرماه 1387

Knot
Ardebil, Iran

عبور از تاریکی

2010-01-30T12:19:00.005+03:30

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند

بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است

تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر میکنم از خویش

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم

کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

قیصر امین پور

چابهار، استان سیستان و بلوچستان، فروردین 1388

After Darkness
Chabahar, Sistan n Baluchestan, Iran

قلعه بمپور

2010-01-23T10:15:00.003+03:30

قلعه بمپور، استان سیستان و بلوچستان، فروردین 1388

بمپور در 25 کیلومتری غرب ایرانشهر قرار دارد. در دوره افشاریان تا قاجاریه به عنوان مرکز حکمرانی بلوچستان جنوبی ( مکران ) ایفای نقش می نموده است به گونه ای که ایالت کرمان و مکران ( بلوچستان) به مرکزیت بمپور توسط حاکمی واحد اداره می شده است اما پس از دوره قاجار با مرکزیت یافتن ایرانشهر به عنوان مرکز شهرستان ایرانشهر و ساخت قلعه ای عظیم در آن ( قلعه ناصری) ، بمپور به یکباره اقتدار نظامی و سیاسی و حکمرانی خود را از دست داده و مرکزیت و مقر حکومت بلوچستان از بمپور به ایرانشهر انتقال می یابد.
در خصوص وجه تسمیه بمپور برخی بر این عقیده اند که این شهر ساخته بهمن پسر اسفندیار است و نام اولیه آن بهمن پور بوده که به تدریج بمپور شده است ولی در واقع آن را از این رو بم پور می نامند که این قلعه تقریبا مشابه ارگ بم ولی در مقیاسی کوچکتر است.
این قلعه بر فراز تپه ای عظیم و مصنوعی احداث شده است و زمان ساخت آن گرچه دقیقا مشخص نیست ولی با توجه به سبک معماری و نحوه ساخت و برج و باروهای آن حداقل می بایست تاریخ ساخت آن به سده 4 هجری بازگردد ولی با توجه به کاربرد خشت های قطور و بزرگ با اندازه خشت های رایج دوره ساسانی و هم چنین شباهت قلعه بمپور به بناهای دوره ساسانی منطقه از جمله قلعه دختر کرمان و ارگ بم، تاریخ ساخت آن می تواند به دوره ساسانیان و قبل از اسلام نیز بازگردد.

بمپور قلعه ای است مسکونی و تدافعی که تماما از خشت خام و گل ساخته شده است. شمال ارگ حاکم نشین و در جنوب بخش عام نشین قرار دارد. بخش هایی از قلعه در دوره های افشاریه، زندیه و قاجار آباد و مسکونی بوده که بر طبق متون تاریخی در زمان فرار آقا خان محلاتی، سردار حبیب ا...خان برادر آقا خان این قلعه را به توپ بست و صدمات زیادی به آن وارد نمود. این قلعه نهایتا در سال 1345 در فهرست آثار ملی کشور قرار گرفت.
منبع: کتاب " شهرستان ایرانشهر " از انتشارات سازمان میراث فرهنگی استان سیستان و بلوچستان

@ : به محض ورود ما، مسوول نگهداری از قلعه که از اهالی همان منطقه بود به همراه دختر کوچکش به جمع ما پیوستند و با خوشرویی ما را در بازدید از این ارگ دیدنی - که براستی به رسیدگی نیاز دارد - همراهی کردند. خیلی دلم می خواست از دختر کوچک که لباس محلی زیبایی پوشیده بود در محوطه ارگ عکس بیندازم، اما هر بار با دیدن دوربین خود را پشت پدرش پنهان می کرد و حتی تشویق های پدرش هم نظرش را تغییر نداد.. حیف شد!

@ : لطفا برای دیدن تصاویر در اندازه بزرگتر، روی آن ها کلیک کنید.
( Click on Photos to Enlarge )

Bampoor Castle, Sistan n Baluchestan, Iran

هوای پاک

2010-01-18T10:23:00.001+03:30

گاهی هوای تهران پاک است!

Clean Air, Tehran, Iran

میراث

2010-01-12T14:30:00.001+03:30

روستای نیاسر، استان اصفهان، آذر 1388

Niasar, Esfahan, Iran

از دل سنگ

2010-01-05T10:34:00.000+03:30

روستای نیاسر، استان اصفهان، آذر 1388

Niasar, Esfahan, Iran

آسمانی ها

2009-12-30T18:18:00.001+03:30

...
روستای آهار، استان تهران، پاییز 1388

Ahar, Tehran, Iran

نیاز

2009-12-22T17:41:00.000+03:30

سقاخانه ی بازار قدیمی نایین، بهار 1387

سقاخانه در معماری سنتی ایرانی به فضاهای کوچکی درمعابر عمومی گفته می شد که اهالی و کسبه برای آب دادن به رهگذران تشنه درست می کردند. سقاخانه ها معمولا ظروف سنگی بزرگی بودند که آب آشامیدنی در آنها ریخته می شد و پیاله هایی را با زنجیر به آنها می بستند.

سقاخانه ها در ابتدا بیشتر جنبه خدماتی داشتند، برخی از آنها دایمی بودند و برخی در زمان های خاصی به ویژه به هنگام عزاداری محرم برپا می شدند. برای آگاهی دادن به رهگذران در شب، شمع هایی در اطراف سقاخانه تعبیه و روشن میشد که بعدها جنبه ای مذهبی پیدا کرد و کسانی که نذر و نیازی داشتند، هر شب جمعه شمع هایی را در سقاخانه ها روشن میکردند.

از ویکی پدیا

Old Bazaar of Naeen

Naeen, Esfahan, Iran

دوستان

2009-12-15T10:20:00.001+03:30

مکان : روستای کند، استان تهران
زمان : بهار 1388

Friends
Kond, Tehran, Iran

در دل پاییز

2009-12-10T16:11:00.001+03:30

مکان : روستای آهار، استان تهران
زمان : آبان 1388

روستای آهار در حدود 25 کیلومتری تهران قرار دارد، پشت کوه توچال که در واقع یکی از راه های صعود به قله توچال نیز هست. این روستا جزیی از منطقه رودبار قصران است. پس از عبور از لواسان و اوشان به میدان روستای آهار می رسیم که باید ماشین را همانجا پارک کرده و بقیه مسیر را پیاده طی کنیم. البته بعضی از موتور سیکلت سواران تا جایی که مسیر و صخره ها به آنها اجازه دهد، راه را با موتور می پیمایند و اجازه نمی دهند طبیعت دوستان و گردشگرانی که بیشتر از تهران هستند، برای مدتی هر چند کوتاه هم که شده، بوی دود و صدای موتور را به فراموشی بسپارند و هوایی تازه به ریه های خود بفرستند!
این مسیر از میان کوچه باغ های زیبای این روستا می گذرد که در هر فصل سال زیبایی خاص خود را دارد و در ادامه به شکراب و آبشارش می رسد.

In the Heart of the Autumn
Ahar, Tehran, Iran

@ : لطفا برای دیدن تصویر در اندازه بزرگتر، روی آن کلیک کنید. ضمنا یادتان نرود که " دل " را درونش بیابید!

در راه

2009-12-03T15:59:00.002+03:30

به بهانه ی روز جهانی معلولان و به امید هموار شدن راهشان

مکان : شهرک سینمایی غزالی، تهران
زمان : مهر 1387

Ghazali Cinema City, Tehran, Iran